Aan diegenen die de film nog niet gezien hebben : stop en ga zelf kijken.
Of lees verder en riskeer dat je er geen zin meer in hebt (ik laat het in het midden of dat dan door mijn blogpost of het teveel aan spoilers is).
Anyways, ik ben dus een tweetal weken geleden bezweken aan de hype rond “Avatar” en ben mij, gewapend met 3D-bril, gaan nestelen in de zetels van Kinepolis Gent. “Nest” zijnde het juiste woord aangezien er allemaal piepkuikens met het bijhorende storende geluid (“wat doet die man nu, mama ?” “wie is dat?” “Waarom doet die dat ?” “wat gaat er nu gebeuren ?” enzovoort) rond ons zaten. Zal me leren om om 17u naar de film te gaan ..
Maar goed, daar zat ik dus, klaar voor “the experience of a lifetime”. Een SF-film waaraan tien jaar was gewerkt door de persoon die The Terminator and the Abyss had bedacht én waarin Sigourney Weaver (de godin aller Aliens) meespeelde, kon toch niet anders dan spectaculair zijn !
Helaas pindakaas : Avatar is een film die eerder aanleunt bij Titanic dan bij de andere Cameron-films.
Technisch gezien is de film wel sterk : na een tijdje vergeet je echt dat je naar computeranimatie zit te kijken in plaats van naar opgemaakt acteurs. De 3D komt in deze film ook beter tot zijn recht dan bijvoorbeeld bij animatiefilms. Maar daarmee is het positieve dan ook wel gezegd.
Het verhaal kan zeer kort samengevat worden : neem een groot stuk “Pocahontas” (het verhaal weliswaar), kruid het met een snuifje “Lord of the Rings” en werk het af met een laagje “ideeënpikkerij” (het toestel dat de personages omzet naar hun avatar doet mij verdacht veel denken aan de “Animus” uit het PS3-spel Assassin’s Creed).
De eerste helft van de film (ja, Kinepolis is op het geniale idee gekomen om opnieuw pauzes in te lassen in het midden van actiefilms) is ronduit boring en hemeltergend langdradig. De enige actie bestaat uit het afvuren van de ene moraliserende uitspraak na de andere. Zelfs Sigourney Weaver, wiens openingscène nochtans veelbelovend was, degradeert uiteindelijk tot moraliserende huppeltrut die nét niet door de held kan gered worden.
Kbedoel : Sigourney Weaver die tweede viool speelt en moet gered worden ?? I dont think so ! (behalve in de Ghostbusters-films dan maar het weze haar vergeven).
Na de pauze verbetert het ietwat dankzij “the bad guys” en de vechtscènes maar tegen dat je dan ietwat enthousiaster wordt, is de film gedaan.
Kortom : ergens content dat ik hem gezien heb maar voor mij zeker niet de film van het jaar.
maar ook de cd was meer dan welkom.
