So I went for a change : thanks to my wonderful geek-girlfriend, I now have an entirely new website on which I will (continue to) blog from now on.

So everyone : change or adjust whatever it is you need to change or adjust so you can continue to read my ever continuing rants

Or, as Aerosmith once sang : Walk THIS way !

She convinced me to take it a step further : I bought an iPhone 3G and a MacBook Pro, created a Facebook, Myspace, Flickr and Twitter account and even attended some geek events. But being the über-geek that she is, that was not enough of course. So two weeks ago, she found herself a new challenge : make me use an android cellphone (the HTC Magic with android 1.5 to be exact) instead of my beloved and familiar iPhone.

Now I barely knew what “Android” meant, exept that “you could do more with it” and that Apple “was a closed system” (Remember, i.am.not.a.geek) But hey, since I do like gadgets I didn’t mind giving it a try. I mean, at my age, why not try something new, try to evolve and become one of the hip geeks ? I thought it was my task to be critical but apparently my girlfriend didn’t share my opinion : it lasted about a week before she practically MADE me go back to my iPhone because she was going crazy over all my questions and comments.

Looking back on that week, here is what I can say about HTC Magic vs iPhone :

The HTC hardware definitely sucks big time compared to the smooth iPhone. I already had a HTC Touch from work which I didn’t like and my hopes that the HTC Magic would be different disappeared as soon as I tried to post my first tweet. I felt that the touch screen of the HTC Touch and HTC Magic were a lot less responsive than my iPhone’s. It took about 3-4 taps before a letter actually appeared on screen.

On the software side I immediately missed the little looking glass from the iPhone which appears when you press and hold in a text. Sure, you can use the trackball on the HTC but it doesn’t work as smoothly as on the iPhone. Another minus for me were the apps : my girlfriend installed two facebook apps on the HTC and they both sucked compared the one on my iPhone.

For example : neither one of them could upload pics. I had to go to the pic itself and then send that one to Facebook. I know this was mostly Facebook’s responsibility since they were the ones developing the app but it still affects my opinion on Android since i don’t have the same functionality. However, a big plus for these apps was the functionality of being able to upload pictures from the media gallery immediately with comments.

Although the camera on the HTC seemed promising with its the 3.2 megapixels, the quality of the pics was less compared to the ones taken with my iPhone, especially pics taken during the evening or in places where the light isn’t very bright. But it wasn’t all bad of course There are some advantages using Android as well.

One of the major ones is the fact that apps can run in the background. I find this a big minus on the part of the iPhone that for example, every time I switch from webradio to, lets say Twitter, the music stops playing. I don’t understand why Apple doesn’t do something about that ? Same goes for the inability to load Flash on the iPhone by the way, which the custom Android ROM my girlfriend installed does perfectly. However, apps running in the background can really drain your battery, especially when you sometimes forget about half of them.

Conclusion : After one week I went back to my iPhone and have never been happier with it. Maybe I didn’t give Android enough time to get used to it and thoroughly use and discover all the possibilities. Or maybe it was because of the HTC hardware that I didn’t like it and maybe I would enjoy Android better on another cellphone ? Who knows ..

Either way, I do think Android and low tech geeks are a difficult match at this point. But maybe if with every new iPhone, the “wow”’s get less and less as they do for me nowadays and the apps for Android improve, my opinion will change and Android will become my “new iPhone” experience My girlfriend is already saying she wants me to try the Palm Pre so i’m sure another review will follow soon. Stay tuned

The movie didnt score that well on rottentomatoes but we didnt care. We had seen the sneak previews so we decided to give it a go anyways. I must say i got a little bit worried when most of the people at the movie theatre turned out to be female and over 50 (maybe because it was a thursday evening ?) but that fear very quickly got replaced by tears in my eyes from laughing.

The story is about two ex’s Jane and Jake, played by Meryl Streep and Alec Baldwin, who have been divorced for ten years after a marriage of twentysomething years but still get along. Jake is remarried to a woman half his age (who he cheated on his ex with) with a “diabolical 5 y/o stepson”, Jane is still single and is watching the last of their three children leave the house to go to college. At the party for their son’s college graduation they find themselves in the hotel bar, where they start reminiscing, drinking and dancing to finally end up in bed together. And suddenly Jane is her ex husband’s mistress, with his current wife in the same position Jane found herself in ten years before (Karma can be a bitch indeed). They try to continue the affair while hiding it from their friends and family but things get a little more complicated when Jane falls in love with her architect, Adam, played by Steve Martin (what on earth happened to his face and eyes ??) .

What follows could have been a very cliché storyline but it actually turns into an extremely funny movie, which made a lot of people, including me, almost fall on the floor laughing at times (the scene with the Macbook ! Hilarious).

Maybe it was because we were desperate for some laughs but I personally thought this was the funniest movie I had seen in a while.

So if you’re looking for an evening of (easy and a lot) of laughs and not a heavy storyline, I think you should absolutely go see it !

De keuze was gevallen op een restaurant in de Zurenborgwijk in Antwerpen met de elegante naam “Mise en place“.

Het restaurant is relatief klein en was voor deze gelegenheid alleen voor onze groep toegankelijk. Hoe het er eten is wanneer er meer volk zit, kan ik dus niet zeggen maar zelfs dan zal de sfeer toch wel relatief intiem zijn vermoed ik.
De aankleding op de muren trok direct de aandacht : oud bestek in een kadertje en de vloer had ik zo meegenomen om bij mij thuis te laten installeren.

We startten met een glaasje champagne en kregen daar onmiddellijk mega-grote olijven als hapje bij. Het brood was overheerlijk notenbrood en tussen de sneetjes zat een pipet, gevuld met olijfolie. Nice.

We konden kiezen uit het dagmenu en ik ging als voorgerecht voor de “Mi-cuit gebakken tonijntartaar met soyaschuim, wasabi en gember”, waarbij een voortreffelijke Chardonnay werd geserveerd.
Vervolgens kregen we een “Consommé van gevogelte met fazantensnippers” (daar viel niet in te kiezen). Persoonlijk was ik daar iets minder enthousiast over : ik weet niet wat zij onder “snippers” verstaan maar de klompen gevogelte die ik in mijn soep aantrof, vielen daar voor mij niet onder.
Het hoofdgerecht, dat ik dan weer wel had kunnen kiezen, was “Ierse rundslende, kappertjesmayonaise, tatin van witlof en handgesneden frietjes”. HEER-LIJK ! Het water komt me opnieuw in de mond als ik eraan terugdenk.
De menu werd beëindigd met een “tarte tatin met vanille-ijs”. Basic, maar niettemin om je vingers bij af te likken.

Kortom : wat mij betreft een aanrader. Het ligt niet direct in een, voor mij, obvious place in de Zurenborgwijk in Antwerpen maar als je eens lekker en “anders” wil eten, dan kan ik dit adres zeker aanraden !

Oh, en ook al heb ik niet moeten betalen, ook de prijs viel blijkbaar zeer goed mee

Of lees verder en riskeer dat je er geen zin meer in hebt (ik laat het in het midden of dat dan door mijn blogpost of het teveel aan spoilers is).

Anyways, ik ben dus een tweetal weken geleden bezweken aan de hype rond “Avatar” en ben mij, gewapend met 3D-bril, gaan nestelen in de zetels van Kinepolis Gent. “Nest” zijnde het juiste woord aangezien er allemaal piepkuikens met het bijhorende storende geluid (“wat doet die man nu, mama ?” “wie is dat?” “Waarom doet die dat ?” “wat gaat er nu gebeuren ?” enzovoort) rond ons zaten. Zal me leren om om 17u naar de film te gaan ..

Maar goed, daar zat ik dus, klaar voor “the experience of a lifetime”. Een SF-film waaraan tien jaar was gewerkt door de persoon die The Terminator and the Abyss had bedacht én waarin Sigourney Weaver (de godin aller Aliens) meespeelde, kon toch niet anders dan spectaculair zijn !

Helaas pindakaas : Avatar is een film die eerder aanleunt bij Titanic dan bij de andere Cameron-films.

Technisch gezien is de film wel sterk : na een tijdje vergeet je echt dat je naar computeranimatie zit te kijken in plaats van naar opgemaakt acteurs. De 3D komt in deze film ook beter tot zijn recht dan bijvoorbeeld bij animatiefilms. Maar daarmee is het positieve dan ook wel gezegd.

Het verhaal kan zeer kort samengevat worden : neem een groot stuk “Pocahontas” (het verhaal weliswaar), kruid het met een snuifje “Lord of the Rings” en werk het af met een laagje “ideeënpikkerij” (het toestel dat de personages omzet naar hun avatar doet mij verdacht veel denken aan de “Animus” uit het PS3-spel Assassin’s Creed).

De eerste helft van de film (ja, Kinepolis is op het geniale idee gekomen om opnieuw pauzes in te lassen in het midden van actiefilms) is ronduit boring en hemeltergend langdradig. De enige actie bestaat uit het afvuren van de ene moraliserende uitspraak na de andere. Zelfs Sigourney Weaver, wiens openingscène nochtans veelbelovend was, degradeert uiteindelijk tot moraliserende huppeltrut die nét niet door de held kan gered worden.
Kbedoel : Sigourney Weaver die tweede viool speelt en moet gered worden ?? I dont think so ! (behalve in de Ghostbusters-films dan maar het weze haar vergeven).

Na de pauze verbetert het ietwat dankzij “the bad guys” en de vechtscènes maar tegen dat je dan ietwat enthousiaster wordt, is de film gedaan.

Kortom : ergens content dat ik hem gezien heb maar voor mij zeker niet de film van het jaar.

Ik kreeg immers een stokje toegesmeten. Toen ik er eerst van hoorde (“boskabout wil je een stokje gooien”) was mijn eerste reactie : “thanx but no thanx”. Het stokje in kwestie bleek echter de comeback-cd “I look to you” te zijn van niemand minder dan hét idool uit mijn tiener (en, ik geef het toe, ook latere) jaren, Whitney Houston. Yes, she’s back ! (full review volgt later)

De oorsprong van deze leuke verrassing ligt bij, als ik het goed begrepen heb, Adhese die voor Sony Music een eindejaarsactie doet. De actie houdt in dat er 10 cd’s worden weggegeven :
- Alicia Keys – The Element of Freedom (Matuvu)
- Britney Spears – The Singles Collection (Zofie)
- Foo Fighters – Greatest Hits (Houbi)
- Ke$ha – Animal (Boskabout)
- Leona Lewis – Echo
- Susan Boyle – I Dreamed A Dream (Mick!)
- Whitney Houston – I Look To You (Ms Powder)
- Shakira – She Wolf
- Kathleen – In symfonie
- The Ditch – In this world (gammet)

Ik heb besloten om een cd van The Ditch aan gammet te geven.

Gammet, nu ist up to you om iemand dienen baton te gooien !

Overal waar je komt word je met jingle bells rond de oren geslagen, er zijn meer grauwe kerstmannen die je HoHoHo-stalken dan politieagenten om ze op te bergen (sorry, sinds de scène met Dan Akroyd en de zalm in Trading Places is Santa gewoon niet meer hetzelfde) en dan, the horror, het shoppen voor kerstcadeaus .. Het moet wel een zeer demonisch brein geweest zijn die dit heeft uitgevonden.

Dit jaar ging het anders zijn : ik zou OP TIJD iedereen zijn lijstje vragen zodat ik me niet door het kerstgewoel zou moeten worstelen. Being the “geen woorden maar daden”-girl, vroeg ik dan ook braaf begin december de lijstjes. Ik kreeg ze vorige week .. Gevolg : ook dit jaar moest ik opnieuw de kersthysterie trotseren.

Ik weet echt niet wat erger is : shoppen tijdens de solden of in de week voor kerst. De fenomenen zijn dezelfde : in deze periode van “saamhorigheid” krijg je meer ellebogen in je ribben dan een goeiedag (and for some reason moet ik nu plots aan dat wapen uit de middeleeuwen denken … hmmmm …), huilende kinderen worden voortgetrokken door hun gillende ouders (“JA, ge gaat WEL mee naar binnen !”) en terwijl “Last christmas” jolig door de boxen knalt, word je hardhandig aan de kant gestampt door een oververhitte shopper “die dat eerst had zien liggen”. Jolly !

Het enige lichtpuntje in deze donkere dagen is het feit dat ik weet/hoop dat het ook de tijden van “quid pro quo” zijn : ook ik krijg cadeautjes en ik weet/hoop dat diegenen die ze mij zullen geven, dezelfde hel hebben moeten trotseren. Ook een gevoel van “saamhorigheid” i guess.

Nu, het eerste kerstcadeautje kreeg ik vanuit onverwachte hoek : boskabout. Ook al heeft hij er “de hel” niet voor moeten trotseren, ik ben er niet minder blij mee

En in mijn volgende blogpost, vertel ik waarom (nogal nen teaser he !).

Ik moet eerlijk toegeven dat ik zelf een beetje verbaasd was over hoelang het geleden was dat ik via deze weg nog eens wat hersenkronkels de (internet)wereld had ingestuurd. Er zijn meer dan genoeg excuses zoals druk op het werk (bij wie niet ?) en een verhuis.

Maar goed, aangezien het nu de moment is om voornemens te maken en ik een fervent aanhangster ben van “geen woorden maar daden” (ahum), hierbij mijn nieuw voornemen : ik zal weer bloggen ! Ja ! Enthousiasme alom ! Woohooo !
Maaarrrr, tis nog niet alles : ik ga namelijk vanaf nu “gemengd” bloggen, nl. zowel in het engels als in het vlaams.

En waarom ? Omdat ik dat wil en omdat ik dat kan :p

Have fun ! (ziede ? Toch wijs he als ge zo kunt mengen )

But : what to do and where to go during those ten days ?

After looking around quite a bit, we stumbled upon this website. I must admit I was a bit hesitant at first. I mean : visiting a zoo can be quite fun but spending an entire midweek there ? How many times can you look at the same animal without getting bored after a while ?

Well, I can tell you I couldnt have been more wrong !

It’s been a long time since I’ve spent such a relaxed holiday. The concept of the zoo isnt that groundbreaking but the fact you can stay several days there, walk around amongst the animals (well, sort of at least) and get a private tour during which a guide explains the park’s intentions and talks about the projects they support, really raises an awareness and makes you feel committed to what is happening to the (wild) animals in the world nowadays. Or, as the park says itself : “To protect, we need to respect. To respect, we need to understand.“

Sadly enough we got several examples of people’s arrogance towards animals in the zoo itself : we witnessed several people (mostly kids) throwing rocks at animals, just to get their attention. I found it quite hallucinating to see how comfortable even grownups were with this.  But then again, when you think about all the harm people do towards animals or the hunting trips people spend fortunes on  just so they can hang a lion’s head on their wall, I guess it’s not really a big surprise.

But of course the Cerza zoo experience was most of all a relaxing, educational and wonderfull experience. We spent 5 days there, saw all the animals more than once, accompanied a member of the zoo while she fed the wolves and finally also had the private tour I talked about.

It’s definately an experience I’d recommend to anyone and I for one will surely go back there !

To get an impression of the animals we saw there, click here.

A very often used expression people dont often use around me anymore because of another popular expression : “be carefull what you wish for, because you just might get it”. Once i start venting my thoughts, there is (usually) no stopping me.

You may think it’s weird that for someone who claims to have so many thoughts, only so few blogposts appear. There are several reasons for that : (a) lack of time (very lame, i know), (b) my thoughts are none of your business (a bit harsh but nevertheless true) and .. uhm .. well, i guess that’s it actually.

“I should/could blog about this” is a thought that frequently crossed my mind these past few weeks.  But then another question came to mind : “why would i” ? Why would I want people to read about things I’ve done or hear their opinion on my opinion ?

Friends hardly every read my blogposts since we talk in real life so why would I share all these things with strangers or people I “know” but never met  ?

Is it because there is more comfort in the anonimity of a stranger ?

Is it the comfort of being able to just walk or click away when people say something you don’t like ? The comfort of being able to mute people and cut off all contact and just continue elsewhere ?

Or have we all grown so lonely that we need to reach out to “the unknown”, just to get some feedback on our thoughts.

Or, is it our ego, that wants as much feedback, attention, followers and fanclubs as possible ?

I guess the real question is : does it really matter ?